Muni-muni sa Manila Sunset

Noong huling pumarito ako, awit ni Heber   Bartolome ang sumalubong sa akin: Bakit nanggagaya, meron naman tayo.

Ngayon  naman, si Yano yata ang kumakanta: 

Kamusta na, buhay pa ba? 

At kung hindi,  paano na? 

Ewan mo ba? Bahala na?

Dumating ang pritong tilapia. Ah..buhay ng tilapia bago iprito! Sa Tinajero ko sila ganap na nakilala. Tuwing bumabaha lang sila  nakakalaya. Kung minsan, ang sakuna ay simula ng ibang pagkakataon. Pagkakataon umusbong. Sa Tinajero ko unang sinubukang magsulat sa sariling wika. Nakasaad sa wikang Pilipino ang alituntunin ng samahang binubuo  namin noon  ni Ka Tess, na malapit ng maging kalihim. Pagdating sa SEC, na incorporate ang samahan sa loob ng sampung minuto gamit ng  pre formatted registration forms ng SEC. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa aking katha. Sinunod ko pa namang maigi ang mga limang elemento ng pagsusulat ng maikling kwento ayon sa turo ni Gng. Genoveva Matute. 

At sa kanyang yumi at ganda 

Dayunan ay nahalina 

Bayan ko binihag ka

Nasadlak sa dusa. 

Ibon mang may layang lumipad

Kulungin mo at umiiyak

Bayan pa kayang sakdal dilag 

Ang di magnasang makaalpas? 

Noong magsimulang lumipad ang ibon, tila sumisigaw na ang babaeng mang-aawit para maabot ang mataas na nota. Makabagbag damdamin ang awit. Minsan naramdaman ko rin ang drama ng ibong nakulong at di makalipad noong  di ako binigyan ng visa para makalipad patungong America. 

Akala ko ikaw ay akin 

Totoo sa aking paningin 

Ngunit nang ikaw ay yakapin 

Naglalaho sa dilim..

Samagi sa aking isipan ang mga sinehan sa may kanto  sa Recto at Avenida. Mga malalaswang eksena ang biglang bumalik  sa aking mga alaala, tila mga flashbulb memories. 

Ayoko nang magising

Ayaw ko nang mangarap

Ayaw ko nang manalamin

Nasasaktan ang damdamin!

Ayaw ko nang sipsipin ang ulo ng tilapia. Tinik na lang ang natira.

Si KM ang naalala ko noong buong giliw kong sinisipsip  at hinihimay  ang ulo ng pritong tilapia. Hindi ako nag-atubili at wala akong pakialam kung nasa Manila Sunset ako.  Gustong gusto din daw himayin at sipsipin ni KM  ang ulo ng pritong tilapia. Minsan daw sa hapag kainan, ulam nilang mag-anak ay pritong tilapia. Gusto ring kunin ni KM ang tirang ulo ng tilapia ni OJ pero pinigilan lang ni TA. Si OJ  ang extra member of the family nina KM. Ano kayang nangyari noong  palitan ang tawag sa mga katulad ni OJ bilang kasambahay? Sigurado  ako na walang nagbago sa turing kay OJ bilang extra member of the family sa loob ng tahanan  ni KM. Mangilan-ngilan lang ang katulad ni KM. 

Oh Diyos ko, ano ba naman ito?

Di ba? 'Tang ina, nagmukha akong tanga 

Pinaasa lang niya ako, lecheng pag-ibig to

Diyos ko, ano ba naman ito?

Love ko talaga ang tilapia heads!